 Το Λεκανοπέδιο της Αθήνας έχει πλέον επιτύχει την μοναδική διεθνή πρωτοτυπία να φιλοξενεί το 50% του πληθυσμού της Ελλάδας στο μόλις 2% του εδάφους της χώρας! Ο πληθυσμός που συγκεντρώνουν οι πρωτεύουσες της Δ. Ευρώπης σε σχέση με το σύνολο των κατοίκων της χώρας τους, απέχει πολύ από αυτόν της ελληνικής πρωτεύουσας: Βερολίνο 4%, Ρώμη 5%, Άμστερνταμ 6%, Μαδρίτη 7%, Βρυξέλλες 10%, Ελσίνκι 10%, Λονδίνο 12%, Παρίσι 15%, Στοκχόλμη 16%, Λισαβόνα 20%, Λουξεμβούργο 21%, Κοπεγχάγη 23%, Βιέννη 24%, Δουβλίνο 28%.
Τα λάθη του παρελθόντος Είναι γνωστό ότι λίγο μετά την εθνική παλιγγενεσία, η Αθήνα, επελέγη ως σύμβολο του Ελληνικού πολιτισμού για πρωτεύουσα του νέου Ελληνικού κράτους παρ' ότι ήταν ακόμη μία ασήμαντη πολίχνη. Ακολούθησε ένας περίπου αιώνας, κατά τον οποίο, παρά την ύπαρξη φιλόδοξων πολεοδομικών σχεδίων και προθέσεων, η ανάπτυξη της πόλεως έγινε με τρόπο άτακτο και ληστρικό, έτσι ώστε τα σχέδια συρρικνώθηκαν και το μέλλον της πόλεως υποθηκεύτηκε. Πάρθηκαν αποφάσεις για την ανάπτυξη της πόλης, που σαν αποτέλεσμα είχαν τη διόγκωση με άναρχη δόμηση, τη συγκέντρωση υπηρεσιών και πληθυσμού, την απομόνωση των παραγωγικών πόλεων και την ανάπτυξη μίας παρασιτικής οικονομίας. Η διάθεση των τεραστίων πιστώσεων που απαιτούνται για την εκτέλεση έργων τα οποία απλώς παρατείνουν την στοιχειώδη και οριακή λειτουργία του Λεκανοπεδίου, καθώς και η συνακόλουθη αιχμαλωσία του καλύτερου εργατικού και πνευματικού δυναμικού της χώρας στην κόλαση των Αθηνών, περιορίζει τα ενδιαφέροντά μας σ' αυτήν την "πόλη-κράτος" και προκαλεί τον μαρασμό (οικονομικό, πληθυσμιακό, πολιτιστικό κ.λπ.), της υπόλοιπης Ελλάδας και ιδίως των ακριτικών Νομών. Και τώρα τι κάνουμε ; Πρέπει να καταργήσουμε αυτήν τη "φαύλη σπείρα" και να δώσουμε μία ριζική λύση στα προβλήματα του Λεκανοπεδίου. Πρέπει, πριν ν' αναζητήσουμε "τεχνοκρατικές" λύσεις για την "διαχείριση" των προβλημάτων του Λεκανοπεδίου να προηγηθεί μία απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα που προβάλλεται ολονέν συχνότερα και από πολλές πλευρές. Είναι σκόπιμη η παραμονή στην Αθήνα του διοικητικού και του οικονομικού κέντρου της χώρας; Και την απάντηση θα την δώσουμε συνεκτιμώντας, πέραν της τεχνοκρατικής πλευράς του προβλήματος, και τις αμυντικές ανάγκες, τη δημόσια υγεία, την ισόρροπη οικονομική και πληθυσμιακή ανάπτυξη της χώρας αλλά και τον συμβολισμό που θα αναδεικνύει η επιλογή μας. Προτεινόμενη λύση Κατά την άποψη μας, η λύση βρίσκεται στην απομάκρυνση του διοικητικού και οικονομικού κέντρου της χώρας από το λεκανοπέδιο των Αθηνών. Αφετηρία μιας τέτοιας λύσεως πρέπει να είναι η λήψη διοικητικών μέτρων, η αναθεώρηση του προγράμματος δημοσίων έργων και η ανακατανομή των διαθεσίμων πόρων, ώστε να επιτευχθεί (ή/και να επιβληθεί), η μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας αλλού, και μάλιστα σε διαφορετικούς τόπους. Είναι βεβαίως ευνόητο, ότι αυτή η μεταφορά θα γίνει σταδιακά και ότι δεν πρέπει ν' αφεθεί η Αθήνα να διψάσει ή να πνιγεί μέσα στο κυκλοφοριακό τέλμα και το νέφος που καθημερινά την περισφίγγουν περισσότερο. Αλλά, θα προκρίνονται προς εκτέλεση τα φθηνότερα και απολύτως αναγκαία έργα για την αντιμετώπιση οξύτατων προβλημάτων και υπό την προϋπόθεση ότι τα έργα αυτά δεν συγκρούονται με τον στρατηγικό στόχο της μεταφοράς του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου, καθώς και με το σχέδιο μελλοντικής αναπλάσεως των Αθηνών ώστε να καταστεί και πάλι το πνευματικό κέντρο της χώρας. Η απόφαση για την μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας που πρέπει ν' αποτελεί στόχο και έργο κάθε πατριώτη και υψηλόφρονα πολιτικού, είναι ριζοσπαστική και απαιτεί μάλλον θέληση και διοικητικά-νομοθετικά μέτρα παρά δαπάνες, δαπάνες που πάντως θα είναι πολύ μικρότερες απ' αυτές που απαιτούνται για την συντήρηση του μεγάλου ασθενούς και από τις ζημίες που συνεπάγεται η διατήρηση της Αθήνας ως διοικητικού και οικονομικού κέντρου. Μια τέτοια επιλογή θα ελευθερώσει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό που εξ ανάγκης διατίθενται τώρα για τη "διαχείριση" της μόνιμης κρίσεως που διέρχεται η πρωτεύουσα και θ' αναδείξει νέες προοπτικές για την ανάπτυξη της πατρίδας μας. Η πρόταση Θεωρούμε σκόπιμη και συμφέρουσα τη μεταφορά του διοικητικού και του οικονομικού κέντρου στη Βόρεια Ελλάδα. Το διοικητικό κέντρο πρέπει να εγκατασταθεί σε μια νέα πόλη βορείως του Ολύμπου, που θα κατασκευασθεί εξ αρχής για να λειτουργήσει ως διοικητικό κέντρο και της οποίας ο πληθυσμός θα περιορίζεται με κατάλληλα διοικητικά και άλλα μέτρα σε ένα το πολύ εκατομμύριο κατοίκων (μήπως να περιορίζαμε τον αριθμό στις 500 χιλιάδες;). Το οικονομικό κέντρο δεν χρειάζεται μία νέα πόλη, αλλά μία περιοχή με στρατηγική θέση κοντά σε χώρο που αναπτύσσονται ή/και που προβλέπεται ν' αναπτυχθούν έντονες οικονομικές δραστηριότητες, δηλαδή κοντά στην ενιαία πλέον Ευρώπη και στο κέντρο των Βαλκανίων. Και τέτοια είναι η περιοχή με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη στην οποία, παρά την τροχοπέδη του διπολισμού και της αρτηριοσκληρωτικής Αθήνας, αναπτύσσεται ήδη από χρόνια σημαντικό-και προπάντων υγιές-μέρος των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας. Η αναγωγή της Βόρειας Ελλάδος σε οικονομικό κέντρο της χώρας θα υποβοηθηθεί από την μεταφορά του διοικητικού κέντρου πλησιέστερα προς αυτήν. Ανάλογα παραδείγματα Η ιδέα για μια μικρή πρωτεύουσα-διοικητικό κέντρο σ' ένα κράτος που οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες ασκούνται αλλού, δεν είναι πρωτότυπη. Αντιθέτως, έχει εφαρμοσθεί ήδη με επιτυχία σε πολλά και στα μάλλον προοδευμένα κράτη (ΗΠΑ-Αυστραλία-Καναδάς-Βραζιλία-Γερμανία- Καζακστάν -Ιράν κλπ.). Αλλά ούτε και στην Ελλάδα διατυπώνεται για πρώτη φορά αυτή πρόταση.
Από τους πρώτους και πλέον ειδικούς εμπνευστές αυτής της ιδέας ήσαν ο Αρχιτέκτων, καθηγητής στο Ε.Μ.Π. και Ακαδημαϊκός Σόλων Κυδωνιάτης από το 1959 (Καταγωγής από την Τρίπολη Αρκαδίας, επιχειρηματολόγησε με σθένος υπέρ της Θεσσαλονίκης). Υπέρ της αλλαγής επιχειρηματολόγησε και ο μεγάλος πολεοδόμος Δοξιάδης
Το 1990, κυκλοφόρησε μια «απόρρητη» έκθεση των Αμερικανών (την δημοσίευσε ο Οικονομικός Ταχυδρόμος) πού προέβλεπε τα δεινά για την Ελλάδα από την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων (οικονομικά-πολιτικά- εθνικά) και καλούσε σε άμεση μεταφορά της κυβέρνησης σε πόλη της Μακεδονίας (δεν ανέφερε συγκεκριμένη πόλη). Καλούσε μάλιστα την ελληνική πολιτεία να μην κάνει κανένα άλλο έργο υποδομής στην Αθηνά, ώστε να λειτουργήσει η «αυτόματη –αυτορυθμιζόμενη αποκέντρωση». Οφέλη
Η μεταφορά του οικονομικού και του διοικητικού κέντρου της χώρας θα συμβάλλει ώστε: 1. Να γίνει αποδοτικότερη η Δημόσια διοίκηση σε ένα σύγχρονο διοικητικό κέντρο.. 2. Να γίνουν παραγωγικές και αναπτυξιακές επενδύσεις σ' όλη τη χώρα και ν' αναπτυχθούν υγιέστερες οικονομικές δραστηριότητες μέσα στην Ελλάδα. 3. Ν' ανακατανεμηθεί ο πληθυσμός της χώρας με οικονομικά και αμυντικά κριτήρια. Η Αθήνα έχει συγκεντρώσει το 50% του ελληνικού πληθυσμού, το σύνολο της βιομηχανίας και εσχάτως και της ενέργειας. 4. Να τονωθεί το φρόνημα των πολιτών όλης της χώρας με τον ιδεολογικό συμβολισμό που θα έχει μια τέτοια επιλογή, της γέννησης του νέου, της αναγέννησης, της επανίδρυσης του κράτους. 5. Να μειωθούν δραστικά οι οικονομικές δραστηριότητες και ο πληθυσμός των Αθηνών και συνακόλουθα η αξία των ακινήτων της. Οικονομικά Οφέλη Το τελευταίο τούτο θα καταστήσει τεχνικώς και οικονομικώς δυνατή: α. Τη ριζική αναμόρφωση της παλαιάς πόλεως όπως αυτή οριοθετείται από τα αρχαιολογικά ευρήματα και τα ιστορικά κείμενα, με την αποκάλυψη και αποκατάσταση των αρχαιολογικών χώρων και την αναστήλωση των μνημείων που αποτελούν τα ιερά λείψανα του πνευματικού κέντρου του κόσμου. Έτσι θα υλοποιηθεί αυτό που σήμερα φαίνεται ουτοπία αλλά που πρέπει να είναι ο πόθος κάθε Έλληνα (αλλά και ξένου), ο οποίος γνωρίζει έστω στοιχειωδώς την ΙΣΤΟΡΙΑ της ΑΘΗΝΑΣ. Να δοθεί δηλαδή πάλι στην Ελλάδα και στην ανθρωπότητα, αναμορφωμένη με τον σεβασμό και την αίγλη που της αξίζει, η ιστορική πνευματική πρωτεύουσά τους. β. Τη ριζική ανάπλαση της υπόλοιπης πόλεως βάσει ενός νέου χωροταξικού σχεδίου Αυτές οι επεμβάσεις θα έδιναν στην Αθήνα την μοναδικότητα μιας διαφυλαγμένης και όσο είναι δυνατόν αναστηλωμένης αρχαίας πόλεως, περιβαλλομένης από ορθά αναπλασμένους οικισμούς και θα την καθιστούσαν έτσι τόπο κατοικίας και δραστηριοτήτων υψηλού επιπέδου, πηγή πλούτου και καύχημα για την πατρίδα μας. Επίλογος Επειδή εγκαταλείψαμε την επαρχία και τις συνεχώς απειλούμενες μεθοριακές περιοχές και έχουμε καταληφθεί από το "σύνδρομο της Κωνσταντινουπόλεως", ασχολούμενοι μόνον με τα προβλήματα και τη συντήρηση της πρωτεύουσας, πρέπει να ξέρουμε ότι όσο περιορίζουμε τα Ελληνικά ενδιαφέροντα στα όρια της Αθήνας, θα υποστούμε και τις συνέπειες του ως άνω "συνδρόμου". Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως ότι, εάν δεν δώσουμε μια ριζική λύση στο πρόβλημα της πρωτεύουσας, ώστε να ξαναγίνουν πανελλήνια τα ενδιαφέροντα των πολιτών και της πολιτείας, θα υποστούμε, συντομότερα απ' όσο υποψιάζονται οι κορυβαντιώντες Έλληνες, εδαφική συρρίκνωση της πατρίδας μας και πολιτιστική αλλοτρίωση του έθνους μας. Η μεταφορά της πρωτεύουσας ίσως είναι η σημαντικότερη κίνηση αναδιάρθρωσης και επαναδημιουργίας του ελληνικού κράτους, και θα συμβάλλει δραστικά στην επιβίωσή του. Γι αυτό καλούμε κάθε πατριώτη να συστρατευθεί μαζί μας στις ενέργειες που πρέπει να γίνουν για να κάνουμε ευρύτερα γνωστή και αποδεκτή αυτή την πρόταση. Με μεγάλη εκτίμηση
Για την επιτροπή πολιτών για την "Αλλαγή-Μεταφορά Πρωτευούσης"
Στέφανος Σωτηρίου
nipesot@yahoo.com Ολόκληρο το άρθρο, εδώ. |
